Tim Zunneberg

“Om mijn eigen uitsterven te voorkomen moest ik zo snel mogelijk een iPhone kopen. Vervolgens zou ik foto’s van mijn venusheuvel swappen voor een Oezbeekse penis en daar dan allemaal grapjes over maken. (‘Check dat freaky schaamhaar!’) Liever banaal dan een sociale paria.”

Columniste Hanna Bervoets schrijft in het Volkskrant magazine over Photo Swap, de nieuwste rage onder iPhone-bezitters.

Volvo mag dan binnenkort door Ford aan de Chinezen worden verkocht, het merk blijft gewoon zijn eigen koers varen. Qua design, maar ook qua marketing en promotie.

Preluderend op het nieuwe voorjaarsseizoen verscheen onlangs deze komische reclamespot voor de Volvo C70 op TV. Met op de achtergrond het nummer Oh boy van Miss Li.

“Er zijn geen nadelen, alleen maar voordelen. In de trein is zo weinig stress en zo veel vrijheid. Je hebt de illusie dat je deel uitmaakt van de cultuur en van het landschap. Ik heb altijd het gevoel gehad dat je net zo goed je leven kunt leven in een trein.”

Schrijver Paul Theroux (68) in de treinreizenspecial van de Volkskrant. Zijn advies aan alle treinreizigers: “Heb vooral geduld.”

Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar naarmate de jaren vorderen wordt mijn geheugen er niet beter op. Op het werk probeer ik dat te compenseren door allerlei briefjes en lijstjes te gebruiken, maar in de privésfeer is dat een stuk lastiger. Want wie weet nog in welk jaar we in mei naar Zuid-Frankrijk zijn geweest? Of op welke adressen ik allemaal heb gewoond? En van wanneer tot wanneer? Niemand die het heeft opgeschreven. Ook mijn moeder niet.
Tot voor kort vond ik dat geen enkel probleem. Het verleden is het verleden en je kunt de blik beter op de toekomst gericht houden. Maar nu ik de vijftig gepasseerd ben en mijn geheugen me steeds vaker in de steek laat, denk ik daar toch anders over. Gevolg: verwoedde pogingen om mijn verleden op de een of andere manier in kaart te brengen.
De laatste 25 jaar zijn geen probleem, want van die jaren heb ik al mijn agenda’s nog. Maar van de eerste 25 jaar heb ik bijna niks. Ik weet zelfs niet eens in welk jaar ik van plaats A naar plaats B ben verhuisd.
Gelukkig had E. vorige week een goede suggestie. Vraag eens aan de gemeente of die woonplaatsen nog in hun systeem zitten. En jawel! Een dag later had ik een kopietje in huis van alle adressen waar ik ooit heb gewoond, inclusief begin- en einddata.
De overheid als digitaal geheugen. Wat zou ze nog meer ‘onthouden’ hebben?

“Schoonheid is waar alles getolereerd wordt, waar alles een beetje samenkomt. Daarom is de natuur zo mooi. Daar is niets recht of symmetrisch. Onze definitie van perfectie maakt dingen zo kwetsbaar. Eén kras op een dure auto en het ziet er niet meer uit.”

Maarten Baas, Designer of the Year 2009, in het Volkskrant magazine.

Terwijl de huizenmarkt in 2009 muurvast zat, gingen wij vrolijk door met onze zoektocht naar een ander huis. Een nieuwbouwpand, dat moest het worden.
We hadden ons oog laten vallen op een klein project met 22 vrijstaande huizen van bijzondere architectuur. We schreven ons als eerste in en zaten als eerste met de verkopende makelaar om tafel. Heel bewust, want we moesten en zouden zo’n prijswinnende woning hebben.
Maar waar wij dit keer vol gas wilden geven, ging de makelaar onverwacht op de rem staan. Eerst waren er problemen met de bouwvergunning en later zorgde de recessie voor vertraging. Het project zou immers pas doorgaan, als 60 procent van de huizen verkocht was. En blijkbaar viel de belangstelling toch tegen.
Vanwege al die onzekerheid over het nieuwbouwplan bleven we ondertussen ook naar bestaande woningen kijken. Zo was er dat pand uit de jaren zeventig in Geldrop. Een ruim huis in een rustige, groene omgeving. Je liep er zo het bos in. Heerlijk! Maar de vraagprijs was hoog en de bouwkundige staat niet zonder risico’s. En dus besloten we na lang aarzelen toch maar geen bod uit te brengen.
Inmiddels schrijven we januari 2010. Het project is nog steeds niet in de verkoop en eigenlijk hebben we de hoop opgegeven. Nu ja, op dat nieuwbouwpand. Want afgelopen weekend hebben we samen weer eens op Funda gekeken. Dit onder het motto: nieuwe ronde, nieuwe kansen.

“Een wereld van weemoed.” Dat staat er boven een paginagroot interview in de Volkskrant van vandaag. Het is een gesprek met Stephan Vanfleteren, de beroemdste fotograaf van België.  Vanfleteren stond in 2009 volop in de schijnwerpers vanwege zijn succesvolle overzichts-tentoonstelling in Gent. Een selectie van 150 zwart-wit foto’s die hij in de afgelopen twintig jaar nam van bekende Vlamingen en Nederlanders.
Wat die tentoonstelling zo bijzonder maakte, was de combinatie van meesterlijk portretten in een ongebruikelijke expositieruimte: een vervallen, koepelvormig gebouw, half verscholen in het centrum van Gent.
E. en ik waren er op een warme dag in september en ik weet nog goed wat er gebeurde toen ik de kassa voorbij was. Bij het betreden van de koepel kwam er een stoot adrenaline vrij, die pas zakte toen we weer buiten stonden. Wat een geweldige vondst! Die grote, korrelige zwart-wit foto’s in deze kale ruimte van afbrokkelend beton.
Drie kwartier heb ik hyperventilerend door dat oude circusgebouw gelopen. Intens genietend van Vanfleteren’s melancholieke foto’s en de ruimte(n) waarin ze hingen.
Uiteraard heb ik zelf ook nog wat foto’s genomen, in de hoop iets te vangen van de magie van het moment. Maar ik ben geen topfotograaf en dus heb ik bij thuiskomst alles weer weggegooid. Wat blijft is de herinnering en het dikke boek dat ik na afloop heb gekocht: Vanfleteren – Portret 1989-2009. Een aanrader!

Ik wens jullie een gezond en liefdevol 2010!

Het jaar 2009 was zonnig en warm. Volgens het KNMI was het zelfs een van de zonnigste jaren sinds het begin van de metingen in 2001. De koperen ploert scheen ongeveer 300 uur meer dan normaal.

De gemiddelde temperatuur in De Bilt kwam uit op 10,5 graden tegen 9,8 graden historisch.
Toch begon het jaar koud. Begin januari vroor het dat het kraakte. Er kon volop geschaatst worden, maar tot een Elfstedentocht kwam het niet.
De zomer was warm, maar wisselvallig. Mooie dagen en regen wisselden elkaar in hoog tempo af.

In mijn achtertuin noteerde ik in 2009 deze extremen:

Laagste temperatuur: – 15,7 °C (op woensdag 7 januari)
Hoogste temperatuur: + 35,6 °C (op donderdag 20 augustus)

“Het CDA is één grote en schaamteloze boerenlobby. Dat zie en ruik je nog het best in Noord-Brabant, een provincie die door toedoen van het CDA is veranderd in een megavarkensstal.”

Columnist Bert Wagendorp donderdag in de Volkskrant.